Çok Geç Pişmanlık: Yükselen Zeki Mafya Kraliçesi

Yedi yıl boyunca Dante Gallo'nun suç imparatorluğunun arkasındaki stratejist ve gölgedeki beyni bendim.

Yarın nihayet onunla evlenecek ve tahtındaki kraliçe olarak yerimi alacaktım.

Fakat düğünümüzün arifesinde, telefonuma yanlışlıkla gönderilen tek bir kısa mesaj her şeyi yerle bir etti.

Dante'den gelen ve elindeki platin alyansı gösteren bir fotoğraftı.

"Bu sabah evlendik. O artık güvende."

Yüzüğün içine kazınmış 'D.I.' harfleri Dante ve Ben anlamına gelmiyordu. Dante ve çocukluk aşkı Isabella anlamına geliyordu.

Bütün ilişkim koca bir yalandı; ben sadece onun gerçek aşkını mafya dünyasından korumak için önüne attığı bir kalkandım.

Gerçeği yüzüne vurduğumda, zerre kadar pişmanlık duymadan bunu önemsiz bir kaprismiş gibi geçiştirdi.

"Dramatik olma, kaprisin bitince eve dön."

Hemen ardından yeni gelini Isabella, yatak çarşaflarına dolanmış çıplak bir fotoğraflarını gönderip altına "Ezik" yazarak benimle alay etmeye başladı.

İkisi de arkamda mafya desteği olmadan bir hiç olduğumu düşünüyor, acıdan kahrolup yaldızlı kafesimde onun yolunu gözlememi bekliyorlardı.

Yedi yılımı çalan bu iğrenç ihanet karşısında sessizce boyun eğeceğimi ve ağlayacağımı sanıyorlardı.

Ne kadar fena yanıldıklarını anlamak üzerelerdi.

Gözyaşı dökmek yerine, o mide bulandırıcı fotoğrafı Isabella’nın nişanlısına, yeraltı dünyasının Dante'den çok daha acımasız adamı Rocco Moretti'ye ilettim.

"Nişanlın Grand Hyatt’taki 8808 numaralı süitte. Seninle aşağıda buluşuruz. Partilerini basacağız."

Beni sadece terk edilmiş zavallı bir kadın mı sanıyorlardı? Kendi ellerimle kurduğum o imparatorluğu, tuğla tuğla başlarına yıkmaya gidiyordum.