Esirlikten Sevilen Eşe

Düğün provamdaydım, nişanlım Arda'nın karşısında, nikah masasında duruyordum. Evliliğimizin yılın olayı olması, iki köklü ailenin mükemmel bir birleşimi olması gerekiyordu.

Sonra, müstakbel görümcesi Ceyda yere yığıldı.

Arda, bir an bile bana bakmadan sandalye sıralarının üzerinden atladı, Ceyda'yı kucakladı ve beni tek başıma, herkesin içinde rezil olmuş bir halde bırakarak salondan dışarı fırladı.

Saatler sonra nihayet sesli mesajı geldi. Sesi duyguyla boğuklaşıyordu ama bu duygu bana yönelik değildi. Ceyda'nın gizli bir kalp rahatsızlığı olduğunu ve on yıldır gizlice ona aşık olduğunu söyledi.

Düğünümüzün stresinin Ceyda'ya fazla geldiğini söyledi ve sonra evlendiğimizde ona bir abla gibi davranıp davranamayacağımı sordu. Birkaç dakika sonra bir mesaj daha geldi: "Düğünü erteliyoruz. Ceyda'nın hastanede bana ihtiyacı var."

Gözyaşı bekliyordu. Sabırla beklememi, onun gizli hayranı için ikinci plana atılmayı lütfedip kabul etmemi bekliyordu. Aşkımı zayıflık sanmıştı.

Ama ben Elif Soykan'ım. Onurum bir kenara atılacak bir şey değil.

Rehberimde onun adını geçip abisi Aslan'ı aradım; Ceyda'nın sözde nişanlısı olan adamı.

"Kardeşinin düğünü iptal oldu," dedim, sesim sabit ve netti.

"Ama gelin hala bir Karahan olacak. Belediye Sarayı'ndaki nikah dairesindeyim. Otuz dakikan var."