Onun Eskisi: Benim Cehennemim

Beş yıl boyunca Kozanoğlu soyadını taşıdım. Kocamın tek gecelik maceralarının arkasını topladım, onun umursamaz zalimliğine katlandım. Buna altın bir kafes deyin, ama bu yalı benim hapishanemdi. Ve bedelini benim fedakarlığım ödemişti: Onu, Efe Kozanoğlu'nu hayatta tutan gizli tıbbi can simidi bendim. Aramızdaki bu zalim sözleşmenin sonu yaklaşıyordu, sadece üç ay kalmıştı.

Sonra, onun mükemmel eski sevgilisi Ceyda, sanki hiç gitmemiş gibi hayatımıza geri daldı. Onun gelişi nazik bir yeniden bir araya gelme değildi; Efe'nin ihmalinin başlattığı şeyi bitirmek için tasarlanmış bir yıkım güllesiydi.

Adımı lekeledi, halka açık bir aşağılama organize etti ve sonra, öfke ve alkolle kör olmuş Efe beni nemli, soğuk bir mahzene sürüklerken gülümseyerek izledi. En kutsal varlığımı, nişanlımın günlüğünü paramparça etti, sonra sadık köpeğim Paşa'yı gözlerimin önünde vahşice katletti. Kanlar içinde bilincimi yitirirken, eski sevgilisinin zehirli fısıltısını duydum: Ona dair tüm değerli anılarımı yaktırmıştı.

Her şeyimi almışlardı. Onurumu, aşkımı, değer verdiğim bir hayata olan son bağımı. Kalbim oyulmuş bir boşluktu, bir dağ gibi yığılmış keder ve ihanetin altında boğuluyordu. Bir insan, onu hayatta tutmak için yaptığım fedakarlıklara karşı nasıl bu kadar zalim, bu kadar kör olabilirdi?

Ama o meşum sözleşmemizin resmen sona erdiği gün, çekip gittim. Sırtımdaki kıyafetlerden ve Ege'de ücra bir inziva merkezine tek yön bir biletten başka hiçbir şeyim olmadan, sonunda kendimi seçtim. Geçmişi yakıp kül etme ve bir şekilde yeniden var olma zamanı gelmişti.