Aşk, Yalanlar ve Vazektomi

Sekiz aylık hamileydim ve kocam Demir'le her şeye sahip olduğumuzu sanıyordum. Mükemmel bir ev, sevgi dolu bir evlilik ve yolda olan mucize oğlumuz.

Sonra, onun ofisini toplarken vazektomi sertifikasını buldum. Tarihi bir yıl önceydi, biz denemeye başlamadan çok daha önce.

Kafam karışmış ve paniğe kapılmış bir halde ofisine koştum, ancak kapının arkasından kahkahalar duydum. Demir ve en yakın arkadaşı Emre'ydi.

"Hâlâ nasıl anlamadığına inanamıyorum," diye kıkırdadı Emre. "Sanki bir azize gibi parlayarak o devasa karnıyla ortalıkta dolaşıyor."

Kocamın, her gece bana aşk sözcükleri fısıldayan sesi, şimdi nefret doluydu. "Sabret dostum. O ne kadar şişerse, düşüşü o kadar sert olacak. Benim kazancım da o kadar büyük olacak."

Tüm evliliğimizin beni yok etmek için kurulmuş acımasız bir oyun olduğunu söyledi, hepsi de değerli üvey kız kardeşi Elif içindi.

Hatta bebeğin gerçek babasının kim olduğu üzerine bir bahis bile düzenliyorlardı.

"Yani, bahis hâlâ devam ediyor mu?" diye sordu Emre. "Benim param hâlâ bende."

Bebeğim, onların bu hastalıklı yarışmasında bir ödüldü. Dünya ekseninden kaydı. Hissettiğim aşk, kurduğum aile... hepsi bir aldatmacaydı.

O anda, kalbimin enkazında soğuk ve net bir karar belirdi.

Telefonumu çıkardım, sesim şaşırtıcı bir şekilde sabitken özel bir kliniği aradım.

"Merhaba," dedim. "Bir randevu ayarlamam gerekiyor. Kürtaj için."