Çalınmış Ezgi, İhanete Uğramış Aşk

Ruhumu üç yıl boyunca döktüğüm şarkıyı nişanlım Can ve kız kardeşim Beren çaldı. O benim şaheserimdi, ikimizin kariyerini birlikte tanımlaması gereken o tek şarkıydı.

Tüm planlarını kayıt stüdyosunun aralık kapısından duydum.

"Altın Nota Ödülü'nü kazanmanın tek yolu bu, Beren," diye ısrar etti Can. "Bu senin tek şansın."

Kendi ailem de bu işin içindeydi. "Yetenekli olan o, biliyorum ama baskıyı kaldıramaz," dedi Beren, annemle babamın sözlerini tekrarlayarak. "Böyle olması daha iyi, aile için."

Beni bir motor, bir alet olarak görüyorlardı; bir evlat ya da Can'ın üç ay sonra evlenmesi gereken kadın olarak değil.

Gerçek, yavaş yavaş içime işleyen, dondurucu bir zehirdi. Sevdiğim adam, beni büyüten aile... Doğduğum günden beri yeteneğimle besleniyorlardı. Ve taşıdığım bebek? Geleceğimizin bir sembolü değildi; etrafıma ördükleri kafesin son kilidiydi sadece.

Daha sonra Can, beni dairemizin zemininde titrerken buldu, sahte bir endişeyle rol yapıyordu. Beni kollarına çekti, saçlarıma fısıldadı: "Bizi bekleyen ne kadar çok şey var. Bebeği düşünmeliyiz."

İşte o an ne yapmam gerektiğini tam olarak anladım. Ertesi gün bir telefon görüşmesi yaptım. Can başka bir hattan dinlerken, sesi nihayet gerçek bir panikle çatlarken, ben sakince telefona konuştum.

"Evet, merhaba. Yarınki randevumu teyit etmek istiyorum."

"Şu... işlem için olanı."