Yalanların Mirası: Kızın İntikamı

Nişanlım Cenk, Kamil Koç otobüsünün yanında sabırsızca dikiliyordu. Eli sırtımdaydı. Ölmekte olan bu Zonguldak kasabasından uzakta yeni bir hayat vaat ediyordu.

Ama bu bizim ilk yolculuğumuz değildi. Başka bir hayatta, tam da bu otobüse bindikten saniyeler sonra, elleri boğazıma dolanmıştı. Gözlerindeki buz gibi öfkeyi ve başka bir kadının adını, Beren'i, nasıl tısladığını hatırlıyordum.

O hayat, dünyamın kararmasıyla son bulmuştu. Kahraman babamın mirası, şehit maaşı ve hatta evi, Cenk'in ailesi Adıgüzeller tarafından sistematik bir şekilde hortumlanmıştı. Anneannem öldükten sonra beni yanlarına almışlardı, ama tek amaçları son kuruşuma kadar sömürmekti. Kasabanın gözde kızı Beren ise, Emniyet Müdürü Adıgüzel'in suç ortaklığıyla, babamın adını kendi çıkarları için utanmazca kullanıyordu.

Nasıl bu kadar saf olabilmiştim? Cenk'in Beren'e olan bu hastalıklı takıntısına nasıl bu kadar kör kalmıştım? Babamın onurlu hatırasını kendi açgözlü planları için bir araca dönüştüren bu sessiz sömürüyü nasıl fark edememiştim? Bu gerçek, ölümün kendisinden daha soğuk bir gazapla içimi yakıyordu.

Şimdi geri döndüm. O saf Alya öldü, kendi cinayetinin anısıyla yanıp kül oldu. Bu sefer otobüse binmeyeceğim; bekleyeceğim. Onları bekleteceğim. Çünkü bu ikinci şans kaçmakla ilgili değil, adaletle ilgili. Babam için, çalınan hayatım için. Ve biliyorum, Cenk de hatırlıyor. Şimdiden plan yapıyor.