Canavara Boyun Eğmek, Ama İntikam Alalım

Ailem çöküyordu, bir zamanların büyük isminin son kalıntılarına tutunuyorduk.

Emre'yle yaklaşan evliliğimin bizi kurtarması gerekiyordu, onun yeni parası düşüşümüzü yavaşlatacak bir yastık olacaktı.

Ama dedikodular, münzevi teknoloji milyarderi Kuzey Karan'ı kadınları mahveden bir canavar olarak resmediyordu ve adamları, bir sonraki "refakatçisi" olarak benim güzel üvey kız kardeşim Hale'yi seçmişti.

Sonra nişanlım Emre paniğe kapıldı ve beni çaresiz bir kaçışa sürükledi.

Ucuz bir motel odasında, asıl planını açıkladı: Hale seçilmeden önce gizlice evlenmişiz gibi davranacaktım.

Bana kullanışlı bir kalkan, inkar edilebilir bir eş olarak ihtiyacı vardı, böylece Hale'yi ve onun Karan'la olan potansiyel bağlantısını elinde tutabilecekti.

Midem bulandı; bu aşk değil, bir alışverişti.

Eve döndüğümde, Hale'yi "kurtarmak" için çaresiz kalan ailem, Emre'nin yalanını desteklememi talep etti ve çok değer verdiğim sanat projemin finansmanını kesmekle tehdit etti.

Yüklerini taşımamı, paspas olmamı istediklerinde bana "güçlü" derlerdi.

Bu iğrençlik ağzımda acı bir tat bıraktı, onların zalim, bencil oyunlarında sadece bir piyon olduğumu fark ettim.

Neden hep feda edilen, hep sessizce acı çekmesi gereken "güçlü" olan bendim?

Emre'nin uydurduğu hayatı, sessiz bir aşağılanma ve aldatmaca hayatını yaşama düşüncesi, birdenbire söylentilerdeki herhangi bir canavarla yüzleşmekten sonsuz kat daha kötü geldi.

İçimde buz gibi bir öfke yükseldi, keskin ve net.

Onların piyonu, harcanabilir para birimi olmayacaktım.

Babama gözlerinin içine bakarak, "Eğer Hale, Bay Karan için fazla narinse, o zaman onun yerine ben giderim," diye ilan ettim.

Bir aptalın sırrı olmaktansa, bir canavarla gözlerim açık yüzleşmeyi tercih ederdim.