Aşkın Tutkulu, Sabırlı Kucaklaması

Bağlanma yıl dönümümüzün üçüncüsünde, adeta bir ziyafet hazırlamıştım. Üç yıldır Alfa kocam Mert, sanki porselen bir bebekmişim gibi davranmış, "kırılgan" bünyemi soğukluğuna bahane olarak kullanmıştı. Yine de bu gece nihayet beni göreceğini umuyordum.

Ama eve başka bir dişi kurdun kokusuyla geldi, tüm ruhumu kattığım yıl dönümü yemeğimize bir göz attı, acil bir sürü toplantısı hakkında yalan söyledi ve çıkıp gitti.

Günler sonra, "güçlü bir birliktelik sergilemek" için yıllık Baloya katılmamı talep etti. Yolda ondan bir telefon aldı, sesi bana hiç vermediği bir şefkatle damlıyordu.

"Endişelenme Selin, yoldayım," dedi. "Senin yumurtlama döngün her şeyden önemli. Seni seviyorum."

Bana hiç söylemediği o üç kelime. Frenlere asıldı, devasa kurt formuna dönüştü ve beni karanlık, yağmurla ıslanmış bir yolda onu beklemek üzere terk etti.

Fırtınanın ortasında arabadan tökezleyerek çıktım, kalbim nihayet paramparça olmuştu. Ben onun ruh eşi değildim. Ben bir yedektim, gerçek aşkı çağırdığında bir kenara atılacak bir piyon.

Tam yağmurun beni alıp götürmesini dilediğim anda, farlar karanlığı deldi. Bir araba benden santimler ötede gıcırdayarak durdu. İçinden, yaydığı saf güç kocamı bir çocuk gibi gösteren bir Alfa indi. Delici gümüş rengi gözleri benimkilere kilitlendi ve göğsünün derinliklerinden sahiplenici bir hırıltı yükseldi.

Bana evreninin merkezini bulmuş gibi baktı ve hayatımı değiştirecek tek bir kelime fısıldadı.

"Benimsin."